Interview met Irene Kuiper & Frédérique Sluyterman van Loo

Dietrich & Piaf, twee legendarische vrouwen samen op het toneel

Dubbelinterview Irene Kuiper & Frédérique Sluyterman van Loo

Geïnspireerd door de twee bevriende iconen Marlene Dietrich en Edith Piaf hebben tweevoudig musical award winnaar Frédérique Sluyterman van Loo (Dietrich) en eenvoudig winnaar Irene Kuiper (Piaf), een avondvullende voorstelling gecreëerd. 

Wat vinden jullie zo inspirerend aan juist deze vrouwen?

Frédérique: Marlene Dietrich was een vrouw van perfectie. Bij alles stond de controle centraal. Nooit zou zij in een joggingbroek of zonder make-up de straat op zijn gegaan. Zwakheid en aftakeling moest verborgen blijven. Hoe hield ze het vol? Toch herken ik mij hier ook in, al ben ik minder extreem. Ik hou graag controle, en heb moeite met wat ouder worden met mijn uiterlijk doet. Gelukkig heb ik mensen in mijn leven die me zo nodig terugfluiten.

Irene: Edith Piaf was juist het tegenovergestelde. Een ontzettend impulsieve, expressieve vrouw. Voor een concert trok ze haar zwarte jurkje aan, kamde ze haar haren en ging op. Er bestaat een filmpje van Dietrich en Piaf samen, tijdens Piaf haar eerste huwelijk met Jacques Pills, waar ze heel lelijk haar tong uitsteekt. Volledige schijt aan de wereld. Zoveel fascineert me aan die vrouw. Je vraagt je af: Hoe hebben zij ooit vriendinnen kunnen zijn?

Schrijver en Regisseur Daniël Cohen wilde er ‘niet zomaar een biografie’ van maken. Hoe hebben jullie dit aangepakt?

Frédérique: Interessant aan deze vriendschap is dat er zeer weinig over bekend is. Daniëls grote kracht is dat hij waarheid en fictie met elkaar wil verbinden; biografieën over deze vrouwen zijn er al genoeg gemaakt. Juist dat wat wij nog niet weten rondom deze onverwachte vriendschap maakt het zo spannend.

Irene: Als je Dietrich en Piaf tegenover elkaar zet heb je al een krachtig spanningsveld. Zonder dat het surrealistisch wordt kan je daardoor spelen met speculaties. Had het echt zo kunnen zijn? Dat is ook interessant om mee aan de slag te gaan en over na te denken.

Nadat jullie besloten hadden deze voorstelling te gaan maken, hebben jullie een groter team om jullie heen gebouwd. Hoe hebben jullie dit gevormd?

Frédérique: Ger Otte speelt in deze voorstelling mannen die in het leven van de vrouwen voorbij zijn gekomen, en dat zijn er nogal wat! Bovendien is hij een briljant pianist en accordeonist, maar vooral acteur en zanger. De afgelopen jaren heeft hij in vele voorstellingen de meest uiteenlopende rollen gespeeld. Ik had al eerder met hem gewerkt en wist direct dat hij dit kon en moest gaan doen. Hetzelfde met Daniël Cohen trouwens, het idee dat Irene en ik hadden sluit volledig aan bij zijn werk en kunnen. Over beiden was geen twijfel mogelijk.

Irene: Daarbij produceren we zelf. Dat is spannend. Elk kleertje, elk briefje, elke foto kiezen wij zelf uit. Dat is natuurlijk heel erg kwetsbaar en daar heb je een hecht team bij nodig.

Bij de pilot waren we niemand nog wat ‘verschuldigd’. Nu werken we met een impresariaat en theaters samen, en staan er mensen op de loonlijst. Dan komt de druk van ‘dit moet goed gaan’ er wel meer op.

Jullie gaan allebei een rol spelen van bestaande vrouwen, hoe vorm je dit?

Frédérique: Iets wat ik heel belangrijk vind, is dat het geen karikatuur wordt. Het proces van een rol eigen maken en iemands kenmerken behouden is dan ook echt een uitdaging. Op dit moment speel ik Conny Stuart in De Grote drie, het grootste compliment dat ik daar krijg is dat het publiek het gevoel heeft dat ze er echt staat. Ik hou me veel bezig met beweging en lichaamstaal, dat is al zó een groot deel van iemands persoonlijkheid.

Irene: Ik vind het spannend om op zoek te gaan naar de essentie van iemand. Wat maakt iemand tot wie hij is? Wat zijn iemands zwakke en sterke punten? Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat een persoon een ongeluk heeft gehad en daardoor een heupafwijking heeft, dat is iets wat je meeneemt. Veel lezen en beeldmateriaal bekijken, dat is waar het eigenlijk altijd mee begint, alles willen weten. Wat je niet weet bedenk je.

Jullie zijn allebei, net als Dietrich en Piaf heel verschillend; botst dat weleens?

Frédérique: Eigenlijk vullen we elkaar juist heel goed aan. We zijn zo verschillend dat onze krachten op hele andere fronten liggen en we dat kunnen bundelen. Irene heeft bijvoorbeeld een energie van hier tot Tokyo die ik niet altijd bij kan houden, die kan eindeloos doorgaan.

Irene: Frédérique daarentegen doet dingen juist heel secure. We zijn echt Yin Yang. Goed blijven communiceren is heel erg belangrijk binnen zo’n intensieve samenwerking.

Dietrich en Piaf zijn iconen uit de jaren 50; geeft het verhaal ook een actueel gevoel?

Irene: Je hoeft deze vrouwen niet te kennen om deze voorstelling te willen zien. Er zit namelijk een enorme laag onder, over de wil om te leven, met een mix van liefde, humor en verdriet. Je gaat echt een andere wereld binnen, alsof je in een emotionele rollercoaster stapt, dat je lacht, huilt, dat je geraakt wordt en om met vernieuwde inspiratie het theater uit te stappen.

Frédérique: Wij houden van deze intieme vorm van theater, die wij zelf in Nederland zo graag op toneel zouden willen zien.

In bed met Dietrich en Piaf wakkert je fantasie aan in een tijd waar iconen in de vergetelheid dreigen te raken. Pure, tijdloze chansons afgewisseld met sterke scènes vormen een volmaakte voorstelling voor jong en oud.

De voorstelling is op zaterdag 7 oktober te zien in het Zaantheater.

Tekst: Mila-Marie Bleeksma